محبّت بی ­جا، مانع حسّ مسؤولیت­ پذیری

Nought to five

اگر در محبّت به فرزندانمان زیاده ­روی کرده و اجازه ندهیم روی پای خود بایستند، به حس مسؤولیت ­پذیری در آن ها لطمه­ ی شدیدی وارد کرده ­ایم. پرنده ­ای که به صورت غریزی مسؤولیت پرورش جوجه­ ی خود را به عهده می ­گیرد، تمام توان خود را به کار می ­گیرد تا از آن ها مراقبت کامل داشته باشد. این پدر و مادر مهربان که تمام وقت خود را صرف غذا دادن به جوجه­ های خود می ­نمایند، وقتی احساس می­کنند وقت آن رسیده که آن ها مستقل باشند و روی پای خود بایستند، آن ها را از آشیانه به بیرون انداخته تا پرواز کنند و خود در جستجوی غذا برآیند. برخی از والدین تا این حد هم بینش صحیحی در مورد فرزندانشان ندارند و بر این گمانند که کودکانشان تا آخر عمر باید وابسته بمانند.

ما باید به تدریج و با در نظر گرفتن توانمندی فرزندانمان، کارهایشان را به خودشان واگذار کنیم. پوشیدن لباس و جوراب، مرتب کردن کمد، جمع ­آوری وسایل شخصی و اسباب­بازی­ها از کارهایی هستند که باید به فرزندانمان بیاموزیم و به تدریج به آن ها واگذار نماییم. البته توجّه کنیم مسؤولیت ­هایی که انجام آن دقت خاصی می ­طلبد، به یکباره به فرزندانمان نسپاریم. چون ممکن است کودکان ما گمان کنند آن ها را دوست نداریم و این کار به خاطر بی­توجهی به آن ها است. مسؤولیّت ­هایی که به فرزندانمان می ­سپاریم باید متناسب با رشد شناختی، اجتماعی، روانی و معنوی کودکانمان باشند.

Tags:

یک دیدگاه