از دعوا برای اسباب بازی ها تا کمک به دیگران

kid-cver

در آزمایشی، یک فرد بالغ، در کنار کودکان ۱۸ تا ۳۰ ماهه وانمود به سرد بودن می کرد، که در نهایت در ۵ تا ۷ ثانیه، عده کثیری از این کودکان پتویی که در کنار آنها بود را به این فرد می دادند.

این آزمایش در حالی صورت گرفته است که در مطالعات گذشته ثابت شده است کودکان از وسایل بازی خود نمی توانند براحتی بگذرند و دوست ندارند آنها را با دیگران به اشتراک بگذارند، هر چند هستند کودکانی که در گروه استثناء ها قرار دارند و با کمک کردن به هم بازی خود مشکلی ندارند.

  • چگونگی انجام آزمایش :

۱- حرکات اشاره ای: لرزش، مالیدن دست ها و بغل کردن خود همراه با استفاده از صداهایی چون”بررر” برای نشان دادن سرما

۲- نام گذاری: گفتن جمله “من سردم است.” می تواند سرد بودن فرد را ثابت کند.

۳- بیان نیاز: در این آزمایش اشاره به نیاز فرد به پتو با جمله “من به چیزی که مرا گرم کند احتیاج دارم.” اشاره به پتو داشته است

۴- نشان دادن نیاز: اشاره کردن به پتو

۵- درخواست غیرشفاهی: با نگاه کردن به چشمان کودک و سپس به پتو و دوباره به کودک، می تواند به او بفهماند شما چه منظوری دارید.

۶- درخواست مستقیم و غیر شفاهی: اشاره مستقیم به پتو

۷- درخواست شفاهی: با جمله ” آیا می توانی به من کمک کنی؟”

۸- درخواست مستقیم شفاهی: با جمله “آیا می توانی پتو را به من بدهی؟”

اکثر کودکان ۱۸ ماهه تا مرحله ۶ پیش رفتند تا بتوانند تصمیم بر کمک کردن به فرد را بگیرند، اما ۳۰ ماهه ها تا مرحله ۲ برایشان کافی است که به کمک فرد بروند و برایش پتو بیاورند.

در بین کودکان ۳۰ ماهه، حداکثر تا مرحله ۴ نیاز است و در این چند مرحله کوتاه، او متوجه نیاز کمک می شود.

در نتیجه گیری این آزمایش آمده است که کودکان می توانند نیاز های والدین خود را حتی در مرحله اول متوجه شوند و به کمک آنها بروند. هر چند که شاید آنها صبر کنند تا والدین تصمیمی بر رفع نیازشان بگیرند.

Tags:

یک دیدگاه