اعتیاد به مواد قندی یک حقیقت است !

suger-la

ترک عادت مصرف مواد قندی مانند سم‌زدایی و خارج کردن مواد مخدر از بدن است و درصورت کاهش قند در بدن افراد وابسته، میل به مصرف کربوهیدرات افزایش می‌یابد تا آن را جبران کند. در علوم اعصاب، غذا را یک پاداش طبیعی می‌نامیم. اگر انسان بخواهد به عنوان یک گونه حیات زیستی داشته باشد، باید کارهایی را که برای مغز خوشایند و مطلوب است مانند خوردن، داشتن رابطه جنسی و تربیت دیگران را مکررا انجام دهد.

تکامل مسیر دوپامینرژیک در مغز، سیستمی که پاداش‌های طبیعی را کشف می‌کند است و هنگامی که ما کاری لذت بخش را انجام می‌دهیم، بسته‌ای از نورون‌ها به نام قسمت تگمنتوم شکمی با استفاده از دوپامین انتقال دهنده عصبی به بخشی از مغز به نام اکومبنس هسته سیگنال می‌فرستد.

ارتباط بین هسته اکومبنس و قشر پروفرونتال مغز ما دستور به انجام حرکت‌های فیزیکی بدن را می‌دهد. مانند اینکه تصمیم می‌گیریم یک تکه دیگر از کیک شکلاتی خوشمزه را بخوریم یا نه. قشر پروفرونتال مغز همچنین هورمون‌هایی را فعال می‌کند که به بدن ما می‌گوید: هی، این کیک واقعا خوب است و من آن را در آینده هم به خاطر خواهم داشت. همه غذاها به یک اندازه پرارزش نیستند. بسیاری از ما شیرینی را بیش از غذاهای ترش و تلخ ترجیح می دهیم چون از نقطه نظر تکامل، هر چیز شیرینی که یک منبع سالم کربوهیدرات برای بدن است، مسیر دوپامینرژیک در مغز ما را تقویت می‌کند.

گذشتگان ما هم هرگاه میوه ترش مزه و کالی را می‌دیدند، می‌گفتند “هنوز نرسیده است” یعنی مزه تلخ است که به معنای هشداربرای نخوردن می‌باشد. از یک دهه قبل، تخمین زده شد که به طور متوسط آمریکایی‌ها روزانه ۲۲ قاشق چای خوری شکر مصرف می کنند به علاوه اینکه به مقدار ۳۵۰ کالری اضافی هم در روز دریافت می‌کنند. چند ماه پیش، یک کارشناس نشان داد که متوسط بریتانیایی‌ها ۲۳۸ قاشق چای خوری شکر در هفته مصرف می‌کنند.

امروز، به دلیل راحتی در انتخاب مواد غذایی، تقریبا غیر ممکن است که غذاهای فرآوری شده و آماده دارای قند اضافی جهت عطر، طعم، حفظ و نگهداری مواد را مصرف نکرد. این قند اضافه شده بسیاری از ما را در دام انداخته است. مواد مخدر مانند نیکوتین، کوکائین و هروئین مسیر پاداش مغز را در کسانیکه به آن وابسته هستند ربوده‌ و مواد شیمیایی عصبی را افزایش می‌دهد. شواهد رفتاری نشان می دهد که قند نیز اعتیاد آور است و به همان شکلی کار می‌کند که مواد مخدر عمل می‌کنند.

بنابراین اعتیاد به مواد قندی یک حقیقت است. ترک عادت مصرف مواد قندی مانند سم‌زدایی و خارج کردن مواد مخدر از بدن است و درصورت کاهش قند در بدن افراد وابسته، میل به مصرف کربوهیدرات افزایش می‌یابد تا آن را جبران کند. شکر مانند مواد مخدر دوپامین را در اکومبنس هسته آزاد می‌کند و در دراز مدت، مصرف قند به طور منظم بیان ژن و در دسترس بودن گیرنده‌های دوپامین در هر دو کورتکس میانی و قشر فرونتال مغز را تغییر می دهد.

Tags:

یک دیدگاه